بیمار روانی کیست؟

زمانی که فردی دچار اختلال در رفتار و انجام تعاملات اجتماعی شده و از روال عادی زندگی دور شود دچار بیماری روانی شده و بیمار روانی به شخصی می گویند که درگیر اختلالات روانی شده و باید تحت درمان و مراقبت قرار گیرد.

این افراد باید به مراکز درمانی اعصاب و روان مراجعه کرده و زیر نظر متخصصان روانشناس تحت درمان قرار بگیرند.

اختلالات روانی بر روی فکر، احساس و همچنین عملکرد فرد بیمار تاثیر گذاشته و مانع از فعالیت عادی و طبیعی روزمره می شود و مشکلاتی را در روابط فرد به وجود می آورد.

این اختلالات در هر سنی از جمله زمان کودکی، زمان نوجوانی و یا اوایل جوانی فرو ممکن است رخ دهند.

اختلالات روانی در بعضی از بیمار های روانی دوره ای است ولی در بعضی افراد ممکن است تکرار شود.

یکسری از این اختلالات با دارو در منزل قابل کنترل و مهار هستند ولی گروهی نیز نیاز به بستری در بیمارستان جهت برطرف شدن دارند.

افرادی که به بیماری روانی مبتلا می‌شوند را با القاب بیمار روانی و یا آدم روانی خطاب می کنند و این اسم ها جنبه علمی دارند.

مشکل های روانی و روحی نیز همانند مشکل های جسمی قسمتی از زندگی بوده و با پیگیری کردن و درمان کردن برطرف می‌شوند.

از شایع ترین بیماری های روانی می توان به موارد زیر اشاره نمود:

• اختلال افسردگی
• اختلال اضطراب
• انجام رفتار های اعتیاد گونه
• ابتلا به انواع سندروم
• اختلال وسواس
• اختلالات تغذیه ای
• شیزوفرنی
• روانپریشی و اختلال کنترل تکانه

بیمار روانی دارای یکسری علائم و نشانه است و شدت و نوع این نشانه ها در هر فرد کاملا متفاوت می باشد.

هر شخصی بدون در نظر گرفتن سن، جنس، میزان درآمد و… ممکن است درگیر آن شود.

بیماری های روانی ناشی از عوامل مختلفی می باشند ازجمله:

• ژنتیک و ارث
• عوامل محیطی چون استرس وفشار های اجتماعی

بیمار روانی چگونه قابل شناسایی است؟

بیماران روانی دارای یکسری علائم و نشانه هستند که از طریق آنها می توان پی به وجود بیماری روانی برد و برای درمان به پزشک مراجعه نمود.

این علائم و نشانه ها عبارتند از:

• داشتن ترس و یا نگرانی بسیار شدید
• داشتن حس گناه بسیار شدید
• داشتن حس ناامیدی و غمگین بودن
•  نداشتن تمرکز و وجود آشفتگی در ذهن
• وجود تغییراتی خلقی زیاد یعنی مدام سرخوش و غمگین شدن
• فاصله گرفتن از دوستان و هر گونه فعالیت روزمره ای که قبلا انجام میشده و برای فرد لذت بخش بوده
• قطع کردن ارتباط خود با واقعیت ها
• داشتن توهم و تصوراتی که خیالی هستند
• داشتن خستگی زیاد از حد عدم توانایی در داشتن ارتباط اجتماعی و ارتباط برقرار کردن با دیگرانبی حوصله بودن فرد
• انرژی کافی
•  زیاد خوابیدن و یا کم خوابیدن
• وجود تغییرات خلقی و تغییر در تمایلات جنسی
•  اعتیاد داشتن به مشروبات الکلی
•  وجود تغییرات در تغذیه به صورت پرخوری و یا کم خوری
•  انجام رفتار های مخاطره آمیز
•  داشتن خشم زیاد از حد و پرخاشگری کردن
• فکر کردن به خودکشی
•  وجود درد های فیزیکی که غیر قابل تحمل هستند

کودکان و نوجوانان ممکن است در صورت وجود بیماری روانی به علائم زیر نیز روبرو شوند:

• صحبت کردن راجع به خودکشی
• بی مسئولیت بودن و انجام ندادن وظایف خود
• انجام خراب کاری و یا انجام دادن خلاف هایی چون دزدی
• تمایل داشتن به تجربیاتی که برای آنها خطرناک است مثل استفاده از مواد مخدر
• بی اشتهایی
• افت تحصیلی و تغییر کردن نمرات و عملکرد در داخل مدرسه
• وجود مشکلات خواب
  داشتن کابوس های شبانه
• بهانه گیری بی مورد
• داشتن خشم به صورت انفجاری
• داشتن اضطراب زیاد از حد

بیمار روانی مزمن و بیماری های روانی مزمن

زمانی که فردی دچار اختلالات روانی برای طولانی مدت شده و اختلال موجود قابل برگشت باشد به وی بیمار روانی مزمن می گویند.

بیماری روانی این افراد به راحتی درمان نمی‌شود و ممکن است همیشه با فرد بیمار همراه باشد و با درمان و انجام مدیریت علائم می توان موجب کنترل آن شد.

بیماری های روانی مزمن برای دوره ای بهبود پیدا می کنند ولی دوباره در فرد بیمار عود می کنند. از جمله این بیماری ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• بیماری اسکیزوفرنی که از اختلالات جدی روانی است و موجب توهم، هذیان گویی و ایجاد اختلال در تفکر می‌شود.
• بیماری اختلال دو قطبی که موجب تغییرات شدید خلق و خو شده و با افسردگی و مانیا همراه است.
• بیماری اختلال شخصیت به صورت مرزی و اجتماعی که در مدت زمان زندگی فرد معمولا ثابت می باشد.
• بیماری افسردگی مزمن که به صورت مداوم و طولانی مدت با فرد است.

تشخیص بیمار روانی

تشخیص دادن بیمار روانی به فرایندی پیچیده چون ارزیابی کردن علائم، بررسی کردن تاریخچه پزشکی بیمار، انجام روانپزشکی و یکسری آزمایشات احتیاج دارد.

ارزیابی های مورد نظر به وسیله متخصصان و پزشکان روانشناس و روانپزشکی انجام می‌ گیرد.

پزشکان ابتدا با بیمار روانی مصاحبه بالینی انجام می دهند و رفتار ها و عواطف فرد را مورد توجه قرار می دهند و علائم موجود را شناسایی می کنند.

گاهی اوقات از پرسشنامه اضطراب بک و یا مقیاس افسردگی بک برای بررسی کردن میزان شدت علائم استفاده میشود.

سوابق خانوادگی و پزشکی فرد نیز توسط پزشک مورد ارزیابی قرار می گیرد زیرا برخی اختلالات ممکن است ژنتیکی باشد و در کنار همه اینها گاهی اوقات نیز آزمایش خون و یا اسکن مغزی برای بررسی بیشتر انجام می گیرد.

در نهایت با بررسی های انجام شده توسط پزشک تشخیص نهایی صورت گرفته و نوع اختلال مشخص میشود و درمان بیمار شروع می گردد.

راهکار های درمان بیمار روانی

با توجه به نوع اختلال موجود و شدت آن راهکار درمانی مناسب برای بیمار روانی مشخص میشود.

روش های درمان عبارتند از:

•  انجام درمان دارویی
•  انجام روان درمانی و گفتار درمانی
• مداخلات روانی اجتماعی

با استفاده از این راهکار های درمان سعی بر آن است که علائم موجود در بیمار کاهش یافته، شرایط زندگی وی بهتر شده و توانایی عملکردی در فرد بیمار بیشتر شود.

درمان دارویی برای درمان بیمار روانی

داروهای درمانی مورد استفاده برای بیماران روانی به قرار زیر هستند:

داروی ضد افسردگی

دارو های ضد افسردگی را پزشک برای برطرف کردن اختلال افسردگی، اضطراب و اختلال خلقی تجویز می‌ کند و شامل دسته هایی چون SSRI و SNRI است‌ که‌ جزو مهار کننده های باز جذب سروتونین و نوراپی نفرین هستند.

داروی ضد اضطراب

برای درمان کردن اختلال اضطراب، وسواس فکری اجباری و پیشگیری از حملات پانیک این دارو ها تجویز می‌شوند.

داروی خواب آور

زمانی که بیمار دچار اختلال خواب باشد و در خوابیدن با مشکل مواجه شده باشد پزشک از این دارو استفاده می کند.

داروی تثبیت کننده خلق

این دارو ها برای کنترل کردن نوسانات ناشی از اختلال دو قطبی استفاده می‌شوند مانند لیتیوم و دارو های ضد تشنج.

داروی ضد روانپریشی

این دارو برای اختلال های شدیدی چون اختلال اسکیزوفرنی و اختلال دو قطبی تجویز می‌ گردد تا توهمات و هذیان گویی را از فرد دور کنند.

روان درمانی برای درمان بیمار روانی

با انجام روان درمانی بیمار می تواند با مشکلات خود روبرو شده و مهارت هایی که جهت کنترل و مقابله با آنها احتیاج دارد را بیاموزد.

روان درمانی به طریق انجام میشود:

انجام درمان شناختی رفتاری و یا CBT که از رایج ترین راهکار های روان درمانی است و باعث می‌شود که بیمار هرگونه فکر منفی را از خود دور کرده و افکار مثبت را جایگزین آن کند.

انجام درمان پذیرش و تعهد و یا ACT

از طریق این روش بیمار احساسات و افکاری که دارد را پذیرفته و گذشته خود را مورد بررسی قرار می دهد و مشکلات فعلی را بهبود می ‌بخشد.

انجام درمان بین فردی و یا IPT

تمرکز این روش روی روابط اجتماعی فرد و تعاملاتی است که با دیگران دارد و در درمان اختلال اضطراب و افسردگی مناسب می باشد.

انجام روان درمانی تحلیلی و یا روان پویایی

ریشه های ناخودآگاهی که موجب بروز مشکلات روانی شده اند از طریق این روش شناسایی شده و با بررسی کردن تجربیات گذشته مشکل های فعلی را برطرف می کنند.

درمان های روان اجتماعی برای بیمار روانی

از طریق درمان های روان اجتماعی کیفیت زندگی فرد و عملکرد اجتماعی که دارد بهتر می‌شود. این روش درمانی به طریق زیر صورت می گیرد:

ارائه آموزش های مهارت زندگی

در این روش با آموزش مدیریت کردن استرس و اضطراب، مواجهه با مشکلات و بهتر کردن روابط اجتماعی موجب درمان و بهبود فرد می‌شوند.

انجام خانواده درمانی

در این روش خانواده بیمار یاد می گیرد که چگونه با بیمار همراه باشد و او را درک کند.

انجام گروه درمانی

در گروه درمانی گروهی از افراد با مشکلات مشابه تشکیل می‌شود و افراد حاضر با هم به تعامل می پردازند.

از طریق گروه درمانی فرد دیگر احساس تنهایی نمی کند و از حمایت اجتماعی برخوردار میشود

انجام توانبخشی اجتماعی

در این روش با استفاده از برنامه های حمایتی و برنامه های آموزشی موجب می‌شوند که بیمار به جامعه و زندگی خود بازگردد.